წიგნი წარმოადგენს პუბლიკაციას მერაბ მამარდაშვილის ლექციების კურსისა სოციალურ ფილოსოფიაში. ფილოსოფოსი სოციალურობის საკუთარ გაგებას გადმოსცემს, იკვლევს საზოგადოების სტრუქტურას, მის ფუნქციონირებასა და აზროვნებას შორის არსებულ რთულ ურთიერთკავშირს. თავის არცერთ სხვა ტექსტში ავტორი ასე პირდაპირ და თანმიმდევრულად არ ამტკიცებს აზროვნების დამოკიდებულებას სხვებთან ურთიერთობაში ჩართულობაზე, იმაზე, რასაც ის „თანა-ერთობასა“ და „თანა-ყოფიერებას“ უწოდებს. საქმე იმდენად თვით სოციალურ წესრიგს არ ეხება, რამდენადაც იმას, თუ რა წარმოადგენს ამ წესრიგის გამოდევნილ და უხილავ პირობას, ადამიანთა ერთობლივი არსებობის იმ ძალებს, რომლებიც სახელმწიფო ინსტიტუტების ფუნქციონირებაზე არ დაიყვანება, და იმასაც, რასაც სამოქალაქო საზოგადოება ეწოდება.